Ξεκινώντας με το μοναδικό ευχαριστώ

Να παρουσιαστώ.

Φαίδων

8 περίπου μηνών με σώας τα φρένας και βαδίζοντας στη τελική ευθεία. Θα σπάσω τη σιωπή μου και από εδώ και στο εξής δε θα σταματήσω να σας γεμίζω σοφία (ότι παίρνει το αυτί μου δηλαδή θα σας το μεταφέρω).

Και για όλους τους ανίδεους, ναι, μην απορείτε ΑΚΟΥΩ. Και ΝΟΙΩΘΩ και ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ. Και έχω αναπτύξει και πλήρη προσωπικότητα και συλλογιστική ενήλικου ανθρώπου. ΟΚ, το φούσκωσα λίγο στο τέλος αλλά παραδεχτείτε ότι τώρα έχω την προσοχή σας (μπορείτε επίσης να μειδιάτε άφοβα ασχέτως αν σας βλέπει κανείς ή όχι).

Για να σοβαρευτούμε τώρα, όσο αντέξω δηλαδή, η πρώτη μας αυτή γνωριμία είναι αφιερωμένη στους γονείς μου και αποτελεί ένα ευχαριστώ που αποφάσισαν να με φέρουν στον κόσμο.

Φαντάζομαι ήδη αναρωτιέστε γιατί να πω εγώ ευχαριστώ και όχι οι γονείς μου όπως όλοι οι γονείς. Θα σας απαντήσω αμέσως. Ούτε εγώ το είχα σκεφτεί αλλά το φιλοσόφησα έπειτα από ότι κρυφάκουσα να συζητούν οι γονείς μου. Δε θα μεταφέρω αυτούσια τις κουβέντες τους λόγω GDPR αλλά θα προσπαθήσω να αποδώσω το νόημα.

Οι γονείς μου πριν αποφασίσουν να με αποκτήσουν ήταν ήδη πολύ ευτυχισμένοι και χαρούμενοι μαζί. Αυτό από μόνο του μπορεί να είναι ήδη αρκετό να εξηγήσει το ευχαριστώ μου αλλά ας το κάνω πιο λιανά.

Εξαρχής, ούτε ήταν αυτοσκοπός τους ούτε το νόημα της ζωής τους να κάνουν παιδί.  Η μεταξύ τους σχέση δε θα κλονιζόταν αν τα έφερνε έτσι η μοίρα και δεν προχωρούσαν σε αυτό το βήμα. Ήταν ήδη μια ευτυχισμένη οικογένεια δύο ολοκληρωμένων ανθρώπων που δεν τους έλειπε κάτι και επιδίωκαν να το συμπληρώσουν με εμένα. Φαντάζομαι αντιλαμβάνεστε ήδη που το πάω.

Να συνεχίσω λέγοντας ότι δεν χάλασε κάτι στη συνταγή της σχέσης του (ανία, γκρίνια, τσακωμοί) στην πορεία και θέλησαν να το διορθώσουν με εμένα ούτε ακολούθησαν την «φυσική εξέλιξη των πραγμάτων». Πολύ απλά, αποφάσισαν να μεγαλώσουν αυτήν την ήδη χαρούμενη οικογένεια. Χωρίς κανένα πρέπει, αλλά αντίθετα με τη νοοτροπία ότι δε τελειώνει η ζωή με ένα παιδί αλλά συνεχίζεται πιο όμορφη.

Και μεταξύ μας, από ότι ακούω δεν έχουν κανένα σκοπό να αλλάξουν την καλοπέρασή τους για μένα.. Δε με ξέρουν καλά όμως.. ΕΚΕΙ ΜΠΑΣΤΑΚΑΣ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Α, επίσης να αναφέρω ότι ειπώθηκε και η σκέψη ότι μελλοντικά και να μην αποκτήσω αδερφάκι με τον παραδοσιακό τρόπο, υπάρχει πάντα και η θεάρεστη πράξη να υιοθετήσουμε ένα αδερφάκι. Τώρα που το σκέφτομαι μήπως είναι ένα ακόμα βρώμικο κόλπο τους για να έχουν χρόνο μόνοι και μου το πλασάρουν και καλά να έχω εγώ παρέα…; ΣΑΤΑΝΑΔΕΣ..

Όπως και να έχει, οφείλω να ομολογήσω ότι και αυτή τους η σκέψη ενισχύει το ευχαριστώ μου στην απόφασή τους να με φέρουν στον κόσμο. Προφανώς αν διαπιστώσω κάτι άλλο στην πορεία θα τους ξεμπροστιάσω και θα το μάθετε πρώτοι..

Να σημειώσω ότι είναι η πρώτη, η τελευταία και μοναδική φορά που θα με ακούσετε να λέω ευχαριστώ προς τους γονείς μου. Και ούτε θα το απαιτήσω και εγώ από τους ίδιους.

Όπως θα με ακούσετε να λέω πολλές φορές μελλοντικά, δε χρωστάει κανείς σε κανέναν. Ούτε εγώ σε αυτούς, ούτε αυτοί σε εμένα. Κανείς δεν θα είναι τέλειος, θα είναι ανθρώπινος. Όλα θα προέρχονται από αγάπη και τίποτα από πρέπει. Αλλά κάντε υπομονή να ωριμάσω λίγο περισσότερο και θα σας τα εξηγήσω πιο επιστημονικά.

Αυτά τα ολίγα για αρχή και να σημειώσω επίσης ότι η παραπάνω γνωριμία μας περιείχε το πιο σοβαρό ύφος που διαθέτω και το οποίο και δε θα ξαναδείτε. Αν περιμένετε κάτι παρεμφερές καλύτερα να πούμε αντίο και να χωρίσουν οι δρόμοι μας από τώρα. Αστειεύομαι, (ξεκίνησα) είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να δείτε το διασυρμό εμού του ιδίου, των γονέων μου και όλων όσων εμπλέκονται ή θα εμπλακούν μαζί μου.

Χάρηκα

Φαίδων

Υ.Γ. Δεν υπόσχομαι για τη συχνότητα και τη ποιότητα των αφηγήσεων μου. Αντιλαμβάνεστε ότι με το ζόρι χωράω εδώ μέσα και το τελευταίο που με απασχολεί αυτή τη στιγμή είναι η κριτική σας, για αυτό να με συμπαθάτε. Άντε και καλό μήνα.

You May Also Like